Şehitler Tepesi(!)

Şehitler Tepesi(!)

Siz hiç oğlu şehit olan aileye acı haberi vermeye gittiniz mi?

Hayır mı?

Dinleyin o halde;

Sabah daha mesaiye başlamadan yazılı bir emir düşer önünüze..

Yukarı köyden Ahmet oğlu Mehmet şehit düşmüştür!

Yarabbim dersin dağa çıksam üç gün aç susuz kalsam da şu haberi  vermesem..

Ama giyersin tören üniformanı..

Bir kaç Mehmetçikle birlikte hastaneden gelen ambulansı alırsın arkana, düşersin yola..

Herkes öğrenmiştir artık önde bir askeri araç, arkada bir ambulans ile geliyorsa bir eve ateşin düştüğünü..

Yaklaştığın her kasaba veya köyün buz kesildiğini hissedersin..

İçinden geçip gittiğin her yer derince bir “oh” çekip, “şükürler olsun” der, rahatlar..

***

Neyse varırsın köye..

Askerde evladı olan her haneden inceden bir sızının yükseldiğini, “aman bizim eve doğru gelmesin” diye dua edildiğini duyar gibi olursun..

Bütün köy donmuştur adeta..

Herkes büyülenmiş gibi izler seni;

Hangi eve gidilecek diye ıstıraplı bir merak sarar ortalığı..

Şehidin evine doğru yaklaşmaya başladığında bahçedeki ihtiyarın büyülenmiş gibi sana baktığını bacaklarının titrediğini..

Elindeki bastondan güç alarak zar zor ayakta durmaya çalıştığını görürsün..

Ayakların geri geri gider..

***

Pencerelerde bir hareket başlar ve kapının önüne telaşla bir anne çıkar..

Bir sana, bir arkanda yere bakan Mehmetçiklere, bir de ambulansa bakar.

Sonra atar kendini yere!.

Oğlu daha toprak altına girmeden O ana düşer toprağa..

Öyle bir vurur ki yere..

Zelzele oluyor sanırsın!.

Konu komşu yığılır..

Bin feryat, bin figana karışır..

***

Dersin ki kıyamet budur..

Kimi ana önce sana doğru koşar ellerine sarılır!

Son bir umutla yüzüne bakar; “yaralı değil mi komutan” der..

Başını öne eğer hiç bir şey diyemezsin!

Dizlerinin bağı çözülür çökersin anayla birlikte yere, o ağlar sen ağlarsın..

Hemşire elinin titremesinden gözünün yaşını silmekten sakinleştirici  iğneyi yapamaz bile..

Ve Baba..

Fidan gibi evlatlarını vatana feda eden o babalar..

Sicim gibi gözyaşları dökülürken gözünden acıya bürünmüş bir gururla “Vatan Sağ Olsun.. Vatan sağ olsun..”

“Şehit babasıyım ben” dediğini duyarsın..

Kimi içine akıtır gözyaşlarını, kimi de donar kalır..

Kimi günlerce konuşamaz!

Kimi dua eder, kimi beddua!

Kimi kendi saçlarını;

Kimi senin saçlarını yolar!

Ne şapka kalır başınızda;

Ne rütbe omuzlarınızda..

Söker atar!.

***

Asıl büyük kıyamet bir-iki gün sonra kopar.

Gerçekle yüzleşme günüdür!

Bu sefer cenazeyle birlikte varırsın köye..

Tören mören hak getire..

Köylü alır şehidini omuzlarına, yer yerinden oynar!

Ne protokol kalır ne düzen..

Kimi; “Evladımı en son haliyle hatırlamak istiyorum” der..

Görmek istemez naşını!.

Kimi de ille “Göreceğim” diye ısrar eder.

Gösteremezsin ki;

Ya yüzü yoktur, ya bacağı!.

Yanınızdaki bir üsteğmen ya da yüzbaşı elinde daha önce de okuduğu, sadece isim hanesi değiştirilmiş standart metni okur!

“Kanı yerde kalmayacak diyerek bitirir konuşmayı..

Tabuta sarılı analar, babalar, bacılar, gardaşlar duymaz bile bunu, duysa da inanmaz!.

Sonuç olarak; Orada bir mezar..

Bir bayrak..

Bir ana bir de baba kalır!.

***

Şehitler tepesi “boş kalmamıştır(!)” bir kez daha…

Share

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir